Doel gehaald: mijn eerste marathon!

Gisteren, ruim 14 maanden nadat ik besloot te gaan hardlopen, liep ik mijn eerste marathon. Volledig ongetraind en bepaald nog niet gezond nam ik mij destijds voor een marathon te gaan lopen. Twee jaar zou ik ervoor nemen. Twaalf weken later liep ik 45 minuten non-stop. Het was mijn eerste mijlpaal. En velen zouden er volgen. In januari van dit jaar sloot ik mij aan bij een loopgroep (Loogroep Astrea in Groningen) en in het voorjaar liep ik mijn eerste halve marathon. Toen wist ik dat ik geen twee jaar nodig zou hebben om een marathon te lopen.

Zonnig Amsterdam
Ik besloot tot een marathon in het najaar. Zodoende stond 16 oktober al maanden in mijn agenda: de Amsterdam Marathon. En gisteren was het zover: ik stond aan de start van mijn eerste marathon! Wat een belevenis zou dat worden!

Zaterdag reisde ik af naar zonnig Amsterdam om mijn startnummer en chip te halen. Ja, het is oktober en in oktober kan het regenen, waaien en hagelen. Maar dit weekend is zonovergoten. Wat een schitterend weer voor een marathondebuut. Ik zoek mijn weg naar de sporthallen Zuid bij het historische Olympisch stadion. Onderweg spreek ik een andere debutant uit Israel en om mij heen hoor ik veel verschillende talen. Zoveel is duidelijk: de Amsterdam Marathon is een internationaal loopfeestje.

De volgende dag, na een wat onrustige nacht op mijn logeeradres in Almere, voegt mijn familie zich bij me. De grote dag! Ik ben nerveus. Ja, ik heb genoeg kilometers gemaakt; al weken lang loop ik duurlopen van 30 en 35 kilometer en zelfs liep ik al eens 42 kilometer in training. Maar dit is anders. Overal denk je over na: heb ik genoeg gegeten, wat trek ik aan, wat als ik moet plassen, hoe strak knoop ik mijn schoenen vast, hoe snel ga ik van start…?

Starten met een traan
Het loopt tegen 9 uur. Ik ben klaar. Startnummer opgespeld, chip in mijn veters, korte broek aan. Om mij nog een beetje warm te houden in de vroege ochtendkou heb ik van een vuilniszak een hesje geknipt. Ik begeef me tussen de duizenden lopers en loop het stadion binnen. Wat een entourage! Ik voel een koude rilling. Mijn familie herken ik op de tribune aan de Friese vlag die ze mee hebben genomen. Ze zwaaien uitbundig en ik zwaai uitbundig terug.

In het startvak vind ik nog wat ruimte voor een lichte warming up. De speaker telt af: nog 15 minuten, nog 10 minuten, nog 5 minuten. Tijd voor een laatste plas. Plotseling gaat het publiek klappen. Het applaus zwelt aan, ook de lopers gaan klappen. Iedereen klapt voor iedereen. Kippenvel.

Nog één minuut. En dan horen we burgermeester Van der Laan het startschot geven en zien we in de verte de wedstrijdlopers het stadion verlaten. Langzaam komt ook het oranje startvak in beweging. Drie minuten na het startschot loop ik onder de startboog door: mijn eerste marathon is begonnen! Het zijn maar 200 meter in het stadion, maar wat zijn dat mooie meters. Al die lopers, het prachtige stadion en het enthousiast klappende publiek. Ik voel een traan over mijn gezicht lopen – een traan van dankbaarheid.

De eerste helft
In een drom verlaten we het stadion. Eigen tempo zoeken is er de eerste kilometers niet bij. Ik laat mij meevoeren door de massa. In het Vondelpark wordt het wat breder en komt er ruimte om mijn eigen tempo te vinden. Ik loop gemakkelijk en geniet van alles om mij heen. Een eerste ronde brengt ons weer terug naar het stadion en tot twee keer toe word ik aangemoedigd door mijn familie, opnieuw duidelijk herkenbaar door de Friese vlag.

Bij de 5 km passage zie ik dat ik ongeveer 1 minuut verloren heb op mijn schema van 5 minuten per kilometer. Dat moet vooral gebeurd zijn in die eerste 2 drukke kilometers. Geen punt, dat maak ik wel weer goed. De route kronkelt door de stad en na zo’n 12 kilometer lopen we langs de Amstel, het buitengebied in. Zon in het gezicht, nauwelijks wind – veel beter kan het niet. Bij de passages van 10, 15 en 20 kilometer blijk ik langzaam de verloren minuut om te zetten in een beetje winst. Ik loop nu ruim 1,5 minuut onder het schema dat me naar 03:30 zou moeten brengen.

Wat mij wel een beetje zorgen baart is mijn hartslag. Hoewel ik maar net iets sneller dan 12 km/h loop krijg ik mijn hartslag niet onder de 165 bmp. Dat zou niet nodig moeten zijn. Zou het spanning zijn? Veel langzamer lopen lukt me niet (en ik wil het ook niet), dus ik besluit mijn hoge hartritme maar te accepteren.

De man met de hamer
Voorbij de halve marathon (net onder de 1:45) voel ik langzaam de eerste vermoeidheid in mijn benen. Net voor het 25 km-punt staat onverwacht een vriendin mij aan te moedigen. Heerlijk! Het is dan nog maar 5 kilometer naar het punt waar ik opnieuw familie verwachten kan. En inderdaad: bij 30 kilometer zie ik alweer van ver de Friese vlag. Hun aanmoedigingen neem ik dankbaar aan, het flesje drinken en de banaan heb ik niet nodig. De anderhalve liter water met chiazaden die ik meedraag, lijkt genoeg te zijn voor de hele tocht.

Mijn hartslag zit inmiddels boven de 170 bmp en ik weet dat ik binnenkort ‘de klap’ verwachten kan. Urenlang lopen bij zo’n hoge hartslag gaat zijn tol eisen. En inderdaad: rond de 33 km verstijven mijn benen. Ik voel hoe mijn tempo zakt, zonder dat ik er iets aan kan doen. Als ik de 35 km passeer loop ik nog precies op schema, maar ik weet dat ik in de afgelopen 5 km teveel tijd verloren heb en dat een eindtijd van 3:30 uur niet meer haalbaar is.

Dan wordt het lijden. Mijn benen gaan pijn doen, heel erg pijn. Mijn hele lichaam smeekt om rust. Ik dwing mijzelf niet toe te geven aan het verlangen om te gaan wandelen. ‘Niet wandelen, niet wandelen, niet wandelen’. Zo gaat het kilometer na kilometer. Ik ben blij bij 37 kilometer nog eenmaal familie te zien. Maar wat voelt 5 kilometer plotseling nog zwaar! Ik tel ze één voor één. ‘Niet wandelen, niet wandelen’. Ik word links en recht ingehaald. Gelukkig haal ik soms zelf ook nog eens iemand in.

Dan, na wat een eeuwigheid lijkt, eindelijk de laatste bocht naar rechts en het stadion in. Een sprint zit er niet meer in. Maar ik ben er wel – ik heb mijn eerste marathon voltooid! Als ik onder de finish doorloop zie ik op de tribune weer de Friese vlag. En zij hebben mij gezien: ik zie ze juichen. Ik ben te moe om te juichen, maar steek wel mijn handen omhoog. Ondanks de vernederende ontmoeting met de man met de hamer ben ik trots op mijn eerste officiële marathontijd: 03:36:35.

Boele P. Ytsma

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

11 reacties op Doel gehaald: mijn eerste marathon!

  1. Willem. zegt:

    3h36’35” op je eerste marathon… heel netjes !!

  2. Paul Bos zegt:

    wow! Van harte Boele! 3:36:35 na 14 maanden? (berg)toptijd!
    r.e.s.p.e.c.t.

    VeelGroets,
    Paul.

  3. annet van zeijts zegt:

    Geweldige prestatie je eerste marathon! Ik heb je steeds op twitter gevolgd en leefde met je mee!.
    Op naar de volgende……

  4. Wllm Kalb zegt:

    Mooi beschreven, zo leef je mee, vanuit je luie bureaustoel achter de computer. Gefeliciteerd!

  5. djaktief zegt:

    Hoi Boele,

    Super gedaan en een geweldige tijd. Twee jaar geleden liep ik (vrouw 50) mijn eerste marathon (Rotterdam in 4:50) omdat ik gezonder wilde gaan leven en omdat het me een droom leek. Ik loop nog steeds en mijn droom is nu om onder de 4 uur te komen. Ik blog (djaktief.wordpress.com) ook over lopen en andere dingen en vind jouw blog heel inspirerend.
    Pas op voor de after marathondip en herstel actief en plan een nieuwe loop over een tijdje.

    groetjes,

    Dorothé

  6. wiebe zegt:

    Helemaal geweldig!!!! Op naar de volgende. Rotterdam is altijd mooier dan Amsterdam 🙂
    Gefeliciteerd!!!

  7. Peter zegt:

    Mooie prestatie!!

  8. Annaberth zegt:

    Beste Boule,

    Ik zat te studeren en was even heel benieuwd hoe het met jullie verging! Wat een verandering! Kort haar en een andere site?! (ik zocht eigenlijk rondom geloven…)
    Leuk dat de marathon gelopen is! Beste tijd ook 🙂
    Hoe gaat het verder met jullie? Gefeliciteerd ook nog met Poppe!

    Groeten,
    Annaberth
    – Wageningen

  9. Pingback: Mijn tweede marathon: crossen in Diever | Onderweg naar mijn marathon

  10. Peter zegt:

    Hoi Boele,
    Ook ik was benieuwd hoe het met je ging, ben een volger vanaf je ontmoeting met Knevel.
    Wat een verandering, vooral de foto van jou met de medaille van Amsterdam. Gefeliciteerd !, en ik weet waar ik het over heb, ik heb dezelfde gang gemaakt ( gezonder leven en lopen;) ).
    Je ziet er prima uit en je voelt je vast ook super, een gezonde geest in een gezond lichaam?

    Mijn eerste marathon was over de 4 uur, maar ik ben ook bij nul begonnen en weet wat je min of meer doorgemaakt hebt.
    Dit weekend loop ik mijn eerste trail, de Trail by the Sea, 35 kilometer lang genieten van het Zeeuwse landschap, strand bos en duinen.
    Het ga je goed !

    • Dank je wel voor je aardige reactie. Ja, er is inderdaad veel veranderd. Leuk dat jij hetzelfde hebt doorgemaakt. Die Trail by the Sea klinkt heel interessant. Het zit er voor mij nu even niet in: ik heb een lichte blessure. De afgelopen weken kreeg ik last van mijn knie (eigenlijk: pees achter mijn knie) als ik langer dan 6k liep. Typisch geval van overbelasting: te snel 2 marathons achter elkaar gelopen. Gelukkig ging intervaltraining nog wel, maar duurlopen niet. Inmiddels kan ik weer 12k lopen, dus het gaat de goede kant op. Als je nog een leuke tip hebt, hou ik me aanbevolen.

      Boele

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s