Honderd kilometer later (1) de hartslagmeter

Ruim twee weken heb ik niks van me laten horen. Maar vergis je niet: ik ben wel blijven trainen. Inmiddels heb ik zo’n 10 keer de Tien van Poppe gelopen, 1 keer de 4Mijl (in een nieuwe beste tijd van 31:38) en enkele uren op de crosstrainer en de loopband in de sportschool doorgebracht. Maar tot mijn verbazing lijkt de progressie wat te stokken. Weliswaar heb ik de 10 kilometer nu één keer in bijna 50 minuten gelopen (50:21), maar ik blijf de afstand elke keer erg zwaar vinden. 

Er waren mensen die in de comments mij waarschuwden – of ik niet te snel wilde gaan? Ook heb ik veel gelezen over de noodzaak van voldoende hersteltijd. Tijdens rust en slaap wordt spierweefsel hersteld en zo bouw je langzaam je kracht en conditie op. Ik ben inderdaad nogal gretig en dus valt het mij niet mee regelmatig een rustdag in te lassen. Ik luister wel naar mijn lichaam door rust te nemen als ik me echt erg moe voel, maar de vraag blijft of het toch niet te veel van het goede is.

Misschien heb ik vandaag het antwoord gevonden. Ik heb namelijk voor het eerst met een hartslagmeter getraind. Het nieuwe schema dat ik heb gevonden voor de komende weken (waarover later) maakt onderscheid tussen verschillende trainingen (qua intensiteit) en om dat verschil te kunnen zien, heb je een hartslagmeter nodig. Ik kon er een lenen van mijn buurvrouw en vanmorgen trainde ik ermee.

Het resultaat verraste mij. Op internet vond ik berekeningen van je ‘maximale hartslag’. Die zou in mijn geval 220 minus mijn leeftijd (41) zijn: 179 slagen per minuut. Weliswaar houden de berekeningen een slag om de arm – betrouwbaarder zou het zijn je maximale hartslag te laten meten door een sportarts. Laat het een marge van 15 mogen zijn, veel hoger dan 190/195 zal mijn maximale hartslag niet kunnen zijn. (Overigens verraste mijn hartslag bij rust me ook: 55 slagen per minuut.) Nu liep ik vanmorgen de ‘Tien van Poppe‘ en mijn hartslag was in het begin van de loop 160 en liep tegen het einde op naar 172 slagen per minuut. Dat is dus waarschijnlijk rond de 90% van mijn maximale hartslag.

Volgens de trainingsschema’s moet ik afwisselen in intensiteit: bij ‘duurloop 1’ tussen de 65 en 75%, bij ‘duurloop 2’ tussen 75 en 85% en tijdens ‘duurloop 3’ tussen 85 en 95% van mijn maximale hartslag. Als ik elke keer de 10 kilometer loop op zo’n 90% dan train ik dus ook elke keer ‘duurloop 3’, de meest intensieve vorm. De conclusie lijkt te zijn dan ik niet zozeer te veel train, maar te vaak in een te hoge intensiteit. Gezien het feit dat ik dit tempo wel 50 tot 55 minuten volhoud op deze hartslag, zal dit ook ongeveer mijn ‘anaerobe drempel’ zijn (daarboven treedt verzuring op). Wil ik echt verder bouwen aan mijn conditie en duurvermogen zal ik moeten variëren in intensiteit en dat betekent voor mij concreet dat ik zal moeten leren trainen bij een lagere hartslag. Toch wat matigen dus.

Ik zal me er de komende tijd wat in verdiepen en als jij als lezer (en hardloper) er iets over te vertellen hebt, laat het me weten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Honderd kilometer later (1) de hartslagmeter

  1. P.S.
    Vandaag, twee dagen later, heb ik 6 km gelopen en de tweede helft mijn tempo net zo ver verlaagd tot ik een hartslag onder de 150 had. Dat bleek inderdaad te lukken, zij het dat mijn tempo dan wel drastisch lager ligt. Overigens was het wel een nieuwe ervaring: geen hijgen, minder zweten en nauwelijks vermoeidheid in de benen. Het kan dus wel! 🙂

  2. Pingback: Hartslagmeter of stappenteller | Onderweg naar mijn marathon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s